مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) 2026 10 16 این‌همانی انسان و شخصیت او در دو نشئه از منظر علامه طباطبایی 5004305 10.22034/maarefeaqli.2026.5004305 FA محسن هنرجو دکتری - گروه حقوق مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) 0009-0009-1029-7390 Journal Article 2026 08 28 Abstract. This article asks how the resurrected human being can be numerically identical with the worldly agent while that person’s condition changes across two realms. It reconstructs the sequence of ʿAllāmah Ṭabāṭabāʾī’s argument from immediate self-awareness to the eschatological disclosure of character. Using a descriptive-analytical method and intratextual comparison of exegetical materials, the study first distinguishes personal identity from character. It then connects the unity of the subject, tawaffī as the complete taking of the person, the continuity of soul and body in “a new creation,” and the distinction between human identity and bodily similarity. The findings show that the numerically identical soul preserves the agent, while the body remains a real dimension of human life and the field in which cognition, intention, action, habit, and shākilah form character. Death closes direct worldly acquisition without destroying the person or the effects of action. In the hereafter, unveiled awareness, the presence of deeds, and bodily testimony disclose the history of that same agent. This account integrates persistence, embodiment, moral responsibility, and the difference between the two realms. مسئله این پژوهش آن است که انسان محشور چگونه عین فاعل دنیوی است و شخصیت او، با وجود تفاوت دو نشئه، چه نسبتی با ثبات و دگرگونی دارد. هدف، بازسازی سیر استدلال علامه طباطبایی از وحدت «من» تا انکشاف اخروی شخصیت است. پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و سنجش درون‌متنی داده‌های تفسیری و فلسفی انجام شده است. استدلال از علم حضوری و تقدم نفس بر حالات آغاز می‌شود؛ با دلالت توفّی بر بقای تمام حقیقت شخص و تفسیر «خلقاً آخر» درباره پیوستگی نفس و بدن ادامه می‌یابد؛ سپس عینیت انسان از مماثلت بدن قیامتی، و این‌همانی شخص از تکوین شخصیت جدا می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد نفس واحد ملاک این‌همانی عددی است، اما بدن مرتبه‌ای واقعی از حیات انسان و بستر اکتساب شخصیت به‌شمار می‌آید. شاکله در پیوند معرفت، نیت، عمل و عادت در دنیا تعیّن می‌یابد و مرگ، میدان اکتساب مستقیم را می‌بندد. در قیامت، کشف غطا، حضور عمل و شهادت اعضا، تاریخ همان فاعل را آشکار می‌کنند. این تقریر، استمرار شخص، حشر جسمانی، مسئولیت اخلاقی و تفاوت دو نشئه را در زنجیره‌ای واحد جمع می‌کند.