ذات گرایی در باب تجربه عرفانی بر آن است که تجربه عرفانی دارای ذات واحد و در همه سنت های دینی یکسان است. این ادعا بین همه ذات گرایان مشترک است؛ اما برای اثبات یکسانی آن سه معیار می توان شناسایی کرد. برخی وحدت تجربه شونده، برخی وحدت خصوصیات پدیدارشناختی، و برخی دیگر محض بودن را گوهر ذاتی تجربه عرفانی دانسته اند. در این مقاله معیارهای سه گانه یادشده، تبیین و بررسی می گردد.